29 października Żywot błogosławionego Sadoka, Męczennika

(Żył około roku Pańskiego 1259) Najazdy tatarskie na Polskę zaczęły się w roku 1241. Po kilkunastoletniej przerwie, kiedy zabliźniły się rany zadane naszej ziemi przez tę straszną klęskę, spadła na nią nowa nawała mongolskiej dziczy. Było to pod koniec roku 1259. Czerń tatarska zniszczyła najpierw ziemię lubelską, po czym wtargnęła w Sandomierskie, przeszedłszy Wisłę pod Zawichostem. Były tu podówczas dwa klasztory zakonu św. Franciszka serafickiego: franciszkanów i klarysek, że jednak klaryski w połowie r. 1259 przeniosły się do Skały pod Krakowem, w chwili najazdu tatarskiego byli w Zawichoście tylko franciszkanie. Los ich musiał być istotnie tragiczny. Tradycja franciszkańska zachowała spis imion zakonników reguły św. Franciszka, zamordowanych przez Tatarów w Zawichoście i pochowanych przy tamtejszym kościele św. Damiana. Imiona tych błogosławionych brzmią: Bartłomiej, gwardian; Stanisław, doktor teologii; Filip, spowiednik; Aleksander, kaznodzieja, eksprowincjał; Stefan, definitor prowincji; Dionizy, zakrystian; Tomasz, kaznodzieja; Elekt, diakon; Otto, subdiakon, oraz bracia: Wisław, Urban i Kazimierz, Horda tatarska napadła na nich, gdy się modlili w publicznym chórze kościoła św. Damiana, i wszystkich w pień wycięła, a potem zniszczyła opuszczony klasztor klarysek. Z Zawichostu ruszyli Tatarzy i połączone z nimi ruskie hufce pod wodzą Wasilka, brata księcia halickiego Daniela, i Lwa, syna Daniela, na warowny Sandomierz, w którym zamknęła … Czytaj dalej 29 października Żywot błogosławionego Sadoka, Męczennika