20 kwietnia Żywot błogosławionego Prandoty z Białaczowa, biskupa

(Żył około roku Pańskiego 1260) Błogosławiony Prandota Odrowąż, syn Radosława Odrowąża z Białaczowa, a krewny świętych Jacka i Czesława, otrzymał staranne i bogobojne wychowanie, i wykształcony w filozofii i teologii poświęcił się stanowi duchownemu. Zostawszy kapłanem, nie tylko starał się o własną doskonałość, ale także pilnie pracował nad udoskonaleniem bliźnich, wskutek czego Wisław z Kościelca, biskup krakowski, uczynił go archidiakonem katedry krakowskiej. Archidiakon był w owych czasach prawą ręką biskupa w rządach diecezją, okiem, wypatrującym co trzeba naprawić lub zmienić. Na tym trudnym urzędzie zyskał Prandota miłość i szacunek wszystkich diecezjan, umiał bowiem pogodzić ścisłość i sumienność z umiarkowaniem i roztropnością. To było przyczyną, że po śmierci Wisława z Kościelca został jednogłośnie obrany biskupem. Wyświęcił go na ten urząd Pełka, arcybiskup gnieźnieński, w uroczystość świętego Urbana roku 1242. Błogosławiony Jan Prandota Nowego biskupa czekało niezmiernie ciężkie zadanie. Było to w rok po pierwszym najeździe tatarskim, po którym w znacznej części południowej Małopolski zostały tylko popioły spalonych osad i trupy pomordowanych mieszkańców. Kościół dzielił smutny los kraju: świątynie i klasztory leżały w ruinach i zgliszczach, a duchowieństwo padło lub rozprószyło się, wskutek czego niedobitki ludności zostały zupełnie pozbawione obsługi duchowej. Aby doprowadzić diecezję do dawnego stanu, trzeba było całych lat wytężonej … Czytaj dalej 20 kwietnia Żywot błogosławionego Prandoty z Białaczowa, biskupa