13 kwietnia Żywot świętego Marcina I, papieża i Męczennika

(żył około roku Pańskiego 650) Szczera pobożność i głęboka nauka były orężem, za pomocą którego św. Marcin, Toskańczyk rodem, zyskał nieśmiertelną, sławę w wielkim boju za chwałę Bożą i Kościół katolicki. Będąc jeszcze młodym kapłanem, zażywał takiego szacunku w Rzymie i u Teodora, papieża, że ten wyprawił go jako posła do Konstantynopola, ażeby wystąpił przeciw kacerstwu monoteletów, którzy głosili błędną naukę, że Chrystus ma tylko jedną wolę, tj. Boską, a tym samym przeczyli, że stał się człowiekiem. Naukę tę przyjęło było już kilku biskupów i arcybiskupów, a dwóch cesarzy, Herakliusz i Konstans II, nadużywało swej władzy, aby bronić tego kłamstwa. Marcin, obrany papieżem w lipcu roku 649, zwołał natychmiast sobór do Rzymu, na którym wraz z 105 biskupami potępił ten błąd, a uporczywych jego obrońców i ich przywódcę, patriarchę konstantynopolskiego, Pawła, ekskomunikował. W odpowiedzi na to cesarz Konstans II posłał do Rzymu Olimpiusza jako namiestnika i kazał mu unieważnić uchwały soboru. Olimpiusz usiłował nasamprzód powaśnić z sobą uczestników soboru, a gdy mu się to nie udało, chciał pojmać papieża. Ponieważ lud stanął po stronie Ojca świętego i nie pozwolił na to ohydne bezprawie, Olimpiusz powziął szatański zamiar, postanowił bowiem przyjąć z rąk Marcina w kościele Matki Boskiej Komunię świętą, i … Czytaj dalej 13 kwietnia Żywot świętego Marcina I, papieża i Męczennika