8 kwietnia Żywot świętego Alberta, patriarchy jerozolimskiego

(Żył około roku Pańskiego 1214) Rzymianie zburzyli Jerozolimę w roku 71 po narodzeniu Chrystusa Podpaliwszy miasto wrzucili żołnierze rozpalone głownie także do świątyni, wskutek czego spaliła się do szczętu. Miasto zniknęło i spełniło się proroctwo Jezusowe, że ze wspaniałej Jerozolimy nie zostanie kamień na kamieniu. Jest rzeczą historycznie udowodnioną, że wódz rzymski zabronił żołnierzom tykać się świątyni. Czy jednak sprawców pożaru wyszukał i ukarał według wielkości przestępstwa, o tym historia nie pisze. Kiedy Rzymianie ustąpili ze zburzonej Jerozolimy, pozostawiwszy tylko zwaliska i stosy trupów, najpierw wrócili chrześcijanie rozpierzchli po górach i lasach, aby pogrzebać trupy; za nimi dopiero ośmielili się wrócić starozakonni żydzi i pobudowali sobie domy. Nie trwało jednak długo, a żydzi w Palestynie podnieśli bunt przeciwko Rzymianom. Rozgniewany cesarz Hadrian zabronił przeto żydom pod karą śmierci osiadać w starej Jerozolimie i zbudował miasto nowe, ale już nie na tym samym miejscu, gdzie stało pierwsze. Aby zohydzić chrześcijaństwo kazał Hadrian na górze Kalwarii kłaniać się Wenerze, a na miejscu, gdzie był grób Chrystusa, zbudował świątynię Jowisza, chcąc tym sposobem święte miejsca chrześcijan uczynić niedostępnymi dla nich. Trwało to przez sto pięćdziesiąt lat, aż wreszcie na tronie rzymskim zasiadł cesarz Konstantyn Wielki, który zapewnił chrześcijanom wolność wyznawania swej religii. Matka … Czytaj dalej 8 kwietnia Żywot świętego Alberta, patriarchy jerozolimskiego