• nie święte czasy

    nie święty ojciec – TV, centralny punkt w domu, kreator rzeczywistości
    nie święty syn – nierozłączny telefon komórkowy, interpretator rzeczywistości
    nie święty duch – plotki, kłamstwa, sensacje życia innych
    nie święta matka – życie emocjami, zmysłami, pożądaniami, miłość własna.

    Człowiek duchowy osamotniony wśród wielu twarzy otaczającego tłumu ludzi.


  • Urodziny Papieża Benedykta XVI

    Gdy na Okręcie zapanowała podwładnymi anarchia – Wielka Nierządnica – nie ma możliwości szczęśliwie i bezpiecznie prowadzić Okrętu przez Kapitana do celu podróży wyznaczonego przez Admirała.
    Kapitan opuścił Okręt pełen „kapitanów” lepiej wiedzących, którzy wybrali nowego-swojego Kapitana. Dziś ten Okręt szarpany „kapitanami” na lewo i prawo dryfuje gdzieś, do jakiegoś własnego egoistycznego celu.
    Admirał wyznaczył jak bezpiecznie i szczęśliwie dopłynąć na drugi brzeg do celu, a posłuszni słudzy wypełniają Jego Wolę, bez „ale” czy bez swojego nieposłusznego JA „a ja myślę, że…”
    Jedni dopływają, inni dryfują kierowani wiatrem i falami świata.


  • Pogaństwo = egoizm

    Mt 6, 6 – Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.

    1 Tm 6, 6 – Wielkim zaś zyskiem jest pobożność wraz z poprzestawaniem na tym, co wystarczy.


  • Na dobre i na złe – Sakrament Małżeństwa

    Wysłany dnia: przez D.S.M. Komentarz

    Jedność Małżeńska obowiązuje na wieki, razem, zawsze razem.
    Małżeństwo na dobre będzie razem na wieki wieków w Niebie, albo w piekle.
    Sakrament Małżeństwa uwalnia od egoizmu, życie poświęca się dla drugiej osoby.


  • Przepaść duchowa

    Wysłany dnia: przez D.S.M. Komentarz

    Łk 16, 26 – A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać”.

    Przepaść między Miłością, a egoizmem.
    Prawdą, a kłamstwem.
    Jednością, a anarchią
    Pokojem, a niespokojem
    Szczęściem, a porażką
    Radością, a sztuczna wesołość
    Zdrowiem, a chorobą
    Pokorą, a pychą
    Cichością, a wyniosłością
    Pracą, a lenistwem
    Nadzieją, a rozpaczą
    Przebaczeniem, a nienawiścią
    Światłem, a mrokiem
    Dawaniem, a pasożytowaniem
    Pięknem, a brzydotą
    Sprawiedliwością, a krętactwem
    Prawem, a nierządem
    Czystą intencją, a zdradą
    Miłosierdziem, a cynizmem


  • Egoistyczne ludzkie myślenie doprowadza do końca czasu

    Wysłany dnia: przez D.S.M. Komentarz

    Ludzkie egoistyczne rozumowanie, inteligencja i ambicja niszczą prawdziwą wiarę szczególnie kapłanów. Pycha i arogancja, połączone z wewnętrzną tęsknotą zaznania głębszej wiary, która w takim duchu jest poza zasięgiem, doprowadza do powstania fałszywego kościoła zmierzchu, a wyniosła i niedostępna hierarchia płodzi kłamstwa i bezużyteczną wiarę.


  • Małżeństwo, Adam i Ewa

    Wysłany dnia: przez D.S.M. Komentarz

    Małżeństwo jest stanem pokuty i wymaga wyrzeczenia, modlitwy, postów, jałmużny i intencji powiększania królestwa Bożego.

    Przed grzechem Adam i Ewa inaczej wyglądali od nas, ludzi mizernych. Spożywszy jednakże owoc zakazany, zamieniło się w nich wszystko, co dotąd było duchowym, w ciało, w rzecz, narzędzie, naczynie.

    Dotąd byli zjednoczeni w Bogu, pragnąc siebie w Bogu; teraz rozłączeni są we własnej woli, a ta własna wola jest miłością własną, miłością grzechu i nieczystością.

    Wskutek pożywania owocu zakazanego oddalił się człowiek od Stwórcy i zdawało się, jakoby twórczość w sobie samym przyjął. Wszystkie władze, siły i przymioty i obcowanie tychże ze sobą i z całą naturą zamieniły się w człowieku w przedmioty cielesne różnych kształtów i wykonywań.

    Błogosławiona Katarzyna Emmerich


  • Komunia z ręki szafarza nadzwyczajnego

    Wysłany dnia: przez D.S.M. Komentarz

    Lb 16, 26: Wówczas rozkazał społeczności: Oddalcie się od namiotów tych bezbożnych mężów! Nie dotykajcie niczego, co do nich należy, byście nie zginęli przez ich grzechy!

    W zwyczajnych sytuacjach nie przyjmować, ale zwracać się do kapłanów.

    Jr 4, 18: Twoje postępowanie i twoje czyny sprowadziły to na ciebie. Twoja nieprawość – jakże jest gorzka, skoro ogarnia nawet twoje serce!

    Lb 16, 1: Korach, syn Jishara, syna Kehata, syna Lewiego, oraz Datan i Abiram, synowie Eliaba, i On, syn Peleta, syna Rubena,
    Lb 16, 2: powstali przeciw Mojżeszowi, a wraz z nimi dwustu pięćdziesięciu mężów spośród Izraelitów, książąt społeczności, przedstawicieli ludu, ludzi szanowanych.
    Lb 16, 3: Połączyli się razem przeciw Mojżeszowi i Aaronowi i rzekli do nich: Dość tego, gdyż cała społeczność, wszyscy są świętymi i pośród nich jest Pan; dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Pana?
    Lb 16, 9: Czyż nie dosyć wam, że Bóg Izraela wyróżnił was spośród społeczności Izraela, byście się mogli zbliżać do Niego pełniąc służbę w przybytku Pana i stojąc przed społecznością, by za nich pełnić swój urząd?
    Lb 16, 10: Dozwolił ci razem ze wszystkimi twoimi braćmi, lewitami, zbliżać się do siebie, a wy jeszcze się domagacie godności kapłańskiej!

    Watykan: Nadzwyczajny szafarz komunii świętej

    „Bez względu na jakiekolwiek przeciwne rozporządzenia.

    Instrukcję tę, opracowaną na polecenie Ojca świętego bł. Jana Pawła II przez Kongregację ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów w porozumieniu z Kongregacją Nauki Wiary, tenże Papież zatwierdził dnia 19 marca 2004 roku, w uroczystość świętego Józefa, oraz nakazał ją wydać, aby niezwłocznie była zachowywana przez wszystkich, do których jest skierowana.” (art. 186)

    NADZWYCZAJNY SZAFARZ KOMUNII ŚWIĘTEJ

    Niektóre funkcje liturgiczne, w przypadku braku wyświęconych szafarzy, mogą zgodnie z przepisami prawa wypełniać wierni świeccy. Wierni ci, wsparci łaską Pana, są wezwani i posłani w celu wypełniania pewnych, bardziej lub mniej ważnych, funkcji. (art.146)

    Przy sprawowaniu liturgii do pomocy nadzwyczajnych szafarzy należy się uciekać jedynie w sytuacji prawdziwej konieczności. Pomoc ta bowiem nie jest przewidziana w celu zapewnienia pełniejszego uczestnictwa świeckich, lecz z natury swojej jest dodatkowa i tymczasowa. Gdzie jednak istnieje konieczność odwołania się do posługi szafarzy nadzwyczajnych, należy wytrwale i gorąco się modlić, aby Pan niezwłocznie posłał kapłana do posługi wspólnocie oraz wzbudził obficie powołania do kapłaństwa. (art. 151)

    Jeśli w sytuacji zwyczajnej obecna jest wystarczająca liczba wyświęconych szafarzy, również do rozdawania Komunii świętej, nie należy wyznaczać nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej. W takich okolicznościach ci, którzy byliby wyznaczeni do tego rodzaju posługi, nie powinni jej wykonywać. Należy potępić postępowanie tych kapłanów, którzy, choć sami uczestniczą w celebracji, powstrzymują się jednak od udzielania Komunii, powierzając to zadanie świeckim.(art. 157)

    Nadzwyczajny szafarz Komunii świętej będzie bowiem mógł udzielać Komunii jedynie w przypadku braku kapłana lub diakona, albo kiedy kapłan napotyka trudności z powodu choroby lub podeszłego wieku lub innej ważnej przyczyny albo gdy jest tak wielka liczba wiernych przystępujących do Komunii, że sama celebracja Mszy zbytnio by się przeciągnęła. Należy to jednak rozumieć w ten sposób, że w żadnym przypadku wystarczającą przyczyną nie będzie nieznaczne przedłużenie, oceniane w świetle zwyczajów i kulturowego kontekstu miejsca.(art. 158)

    Wszyscy na miarę możliwości ze szczególnym zaangażowaniem powinni czynić wszystko, aby chronić Najświętszy Sakrament Eucharystii przed jakimkolwiek znieważeniem i zniekształceniem oraz całkowicie wyeliminować wszelkie nadużycia. Jest to bowiem najważniejsze zadanie dla wszystkich i każdego z osobna i bez jakiegokolwiek względu na osobę wszyscy są zobowiązani do wypełnienia tego dzieła.(art. 183)

    Każdy katolik, czy to kapłan, czy diakon, czy wierny świecki ma prawo zgłosić skargę na nadużycie liturgiczne przed biskupem diecezjalnym lub równym mu w prawach kompetentnym ordynariuszem, lub przed Stolicą Apostolską na mocy prymatu Biskupa Rzymu. Wypada jednak, aby – jeśli to możliwe – takie zażalenie lub skarga była najpierw przedstawiona biskupowi diecezjalnemu. Zawsze jednak winno się to dokonywać w prawdzie i miłości. (art. 184)

    KONGREGACJA DS. KULTU BOŻEGO I DYSCYPLINY SAKRAMENTÓW
    INSTRUKCJA REDEMPTIONIS SACRAMENTUM
    O tym, co należy zachowywać, a czego unikać w związku z Najświętszą Eucharystią

    Nadzwyczajny szafarz komunii św. jest to posługa liturgiczna odpowiadająca na rzeczywiste potrzeby wiernych, ustanowiona przede wszystkim z myślą o chorych oraz o zgromadzeniach liturgicznych, podczas których bardzo liczni wierni pragną przyjąć komunię św.

    § 1. Należy jednak właściwie stosować przepisy kanoniczne dotyczące nadzwyczajnego szafarza komunii św., aby nie wywoływać nieporozumień. Stanowią one, że zwyczajnym szafarzem komunii św. jest biskup, prezbiter i diakon, natomiast szafarzami nadzwyczajnymi są zarówno oficjalnie ustanowieni akolici, jak wierni upoważnieni do tego zgodnie z kan. 230, § 397.

    § 2. Szafarz nadzwyczajny może rozdzielać komunię św. podczas liturgii eucharystycznej tylko w sytuacji, gdy szafarze wyświęceni są nieobecni albo gdy ci ostatni, chociaż obecni, nie mogą tego czynić z powodu jakichś rzeczywistych przeszkód. Może pełnić tę funkcję także wówczas, gdy z powodu szczególnie licznego udziału wiernych, którzy pragną przyjąć komunię św., oraz braku dostatecznej liczby szafarzy wyświęconych liturgia eucharystyczna nadmiernie by się przedłużyła.

    Funkcja ta ma charakter zastępczy i nadzwyczajny oraz powinna być wykonywana zgodnie z przepisami prawa.

    Aby nie wywoływać nieporozumień, należy unikać i zaprzestać określonych praktyk, które pojawiły się od pewnego czasu w niektórych Kościołach partykularnych, takich jak:

    — udzielanie komunii samemu sobie, jak gdyby się było koncelebransem;

    — stałe korzystanie z pomocy nadzwyczajnych szafarzy podczas Mszy św. i uzasadnianie tego dowolnie rozszerzonym pojęciem «licznego udziału wiernych».

    INSTRUKCJA O NIEKTÓRYCH KWESTIACH DOTYCZĄCYCH WSPÓŁPRACY WIERNYCH ŚWIECKICH W MINISTERIALNEJ POSŁUDZE KAPŁANÓW

    Kongregacja ds. Duchowieństwa
    Abp DARÍO CASTRILLÓN HOYOS, proprefekt
    ABP CRESCENZIO SEPE, sekretarz

    Papieska Rada ds. Świeckich
    Abp JAMES FRANCIS STAFFORD, przewodniczący
    BP STANISłAW RYŁKO, sekretarz

    Kongregacja Nauki Wiary
    Kard. JOSEPH RATZINGER, prefekt
    ABP TARCISIO BERTONE SDB, sekretarz

    http://sanctus.pl/index.php?podgrupa=545&doc=491


  • Mikal jest jak świat zmienna, zakochuje się, wspomaga i gardzi sługą Boga

    Wysłany dnia: przez D.S.M. Komentarz

    1 Sm 18
    20 Mikal, córka Saula, pokochała Dawida. Doniesiono o tym Saulowi. Sprawa ta wydała mu się dobrą.
    28 Przekonał się też Saul naocznie, że Pan jest z Dawidem. Mikal, córka Saula, kochała go.
    29 Coraz bardziej zatem obawiał się Saul Dawida i stał się jego wrogiem na zawsze.

    1 Sm 19
    11 Tymczasem Saul wysłał posłańców do domu Dawidowego, aby go pilnowali i zaraz z rana zabili. Jednak Mikal, żona Dawida, przestrzegła go, mówiąc: «Jeżeli tej nocy nie ujdziesz z życiem, jutro będziesz zabity».
    12 Mikal spuściła przeto Dawida przez okno, a on uszedł, zbiegł i ocalał.

    2 Sm 6
    16 Kiedy Arka Pańska przybyła do Miasta Dawidowego, Mikal, córka Saula, wyglądała przez okno i ujrzała króla Dawida, jak podskakiwał i tańczył przed Panem: wtedy wzgardziła nim w sercu.
    20 Wrócił Dawid, aby wnieść błogosławieństwo do swego domu. Wyszła ku niemu Mikal, córka Saula, i powiedziała: «O, jak to wsławił się dzisiaj król izraelski, który się obnażył na oczach niewolnic sług swoich, tak jak się pokazać może ktoś niepoważny».
    21 Dawid odpowiedział Mikal: «Przed Panem, który wybrał mnie zamiast ojca twego i całej twej rodziny i ustanowił mnie wodzem ludu Pańskiego, Izraela, przed Panem będę tańczył.
    22 I upokorzyłbym się jeszcze bardziej. Choćbym miał się poniżyć w twoich oczach, to u niewolnic, o których mówisz, sławę bym jeszcze zyskał».
    23 Mikal, córka Saula, była bezdzietna aż do czasu swej śmierci.